Procrastinating

Sara

Als je een andere taal leert, dan is het altijd fascinerend om te ontdekken dat er woorden bestaan voor dingen die je wel kent, maar die je in het Nederlands niet uitspreekt. Of in ieder geval niet op die manier. Zo heb je in het Portugees het prachtige woord saudade (dat eigenlijk voornamelijk een Braziliaanse uitdrukking is). Saudade hebben -spreek uit soudadjie- betekent dat je iets of iemand mist. Maar op een positieve manier. Bij ons heeft missen de bijsmaak van ontbreken, niet zijn. Maar saudade benadrukt juist dat wat was (of nog steeds is, maar niet voor handen), zonder de nadruk te leggen op het ontbreken daar van. Als ik iemand dat woord hoor gebruiken dan springt er in mijn hart meteen saudade omhoog naar Braziliaanse nachten en stranden.

Je eigen taal heeft soms ook voordelen boven andere. Zo schijnt Engels geen woord voor huppelen te hebben en wij wel. Wat niet per se inhoudt dat de gehele Angelsaksische wereld niet kan huppelen, maar waarschijnlijk wel dat wij het beter kunnen. Het Engels heeft daarentegen een prachtig woord voor iets dat veel essentiƫler is in het leven: procrastination. Het woord verwijst naar de -weliswaar passieve- daad van het uitstellen van dingen, die je eigenlijk nu zou moeten doen, tot een later tijdstip. Een fenomeen dat we allemaal kennen.

Natuurlijk hebben wij wel woorden als uitstellen of vooruitschuiven tot onze beschikking, maar die benadrukken niet zo zeer de specifieke act van en de zwaarte van het procrastinating. Je kan immers ook iets uitstellen dat je leuk vindt, juist om tijd te maken om bijvoorbeeld de belastingpapieren in te vullen. In dat geval is het uitstellen geen daad van procrastination, maar juist bijzonder verstandig en praktisch het tegenovergestelde.

Procrastinating heeft een gevoel van ‘tegen beter weten in’ dat er aan vast kleeft. Je zou het nu kunnen doen en dan was je er van af, maar je voelt zoveel weerzin dat het je niet lukt om je er toe te zetten. Het drama van procrastinating zit hem niet in de daad van het uitstellen, maar in het feit dat je de tijd dat het vervelende klusje voor je uit schuift niet half zo prettig besteedt als wanneer je al klaar was geweest. Ergens in je achterhoofd weet je dat je enkel de tijd zit te vullen tot je niet anders kan dan er aan beginnen.

Vooral wanneer ik papers moet schrijven voor mijn studie breng ik veel tijd procrastinatend door. In de loop der jaren ben ik er achter gekomen dat er ook een bepaalde hoeveelheid tijdverdrijf nodig is om tot een zeker niveau van productiviteit te komen. Jammer is dat je die tijd altijd besteed aan zaken met een hoog nutteloosheids gehalte. Procrastinating is per definitie een soort van lummelen, bevredigend voelt het nooit. Dat kan ook niet, want dan zou je vergeten wat je aan het uitstellen bent. Zo heb ik in de afgelopen week, waarin ik het bijzonder druk had, de tijd gevonden om de nieuwe rubiks cube (de rubix 360) op te lossen, heb ik mij bekwaamd in het race-spelletje GTA 3 en heb ik al mijn iTunes files gecategoriseerd in puik georganiseerde afspeellijsten.

Toch weet ik dat het niet voor niets is. Na een -helaas- onberekenbare periode van rommelen, breekt dan ineens het moment aan dat ik de deadline voel naderen en ga ik aan het werk. Uiteraard had ik voor de tijd van procrastinating al wel een hoop gelezen over het thema van mijn paper en, wonder boven wonder, lijkt al die informatie dan te zijn gesetteld op de juiste plek en tekent zich de structuur af van een verhaal. Dat moet ik dan natuurlijk nog wel op papier krijgen, maar in de praktijk is het meestal zo vervelend nog niet. Bovendien heb je achteraf het bevredigende gevoel dat je echt iets gepresteerd hebt en, beter nog, dat je echt even lekker kan ontspannen als het straks af is.

Mijn reactie


TV Gids