Herfst

Sara

Het is een gokje, maar ik ga hem toch wagen. Immers wat is het leven zonder risico’s -een waarheid overigens waarmee mijn moeder het pertinent oneens is.

Komt ie: volgens mij is de herfst gisteren officieel begonnen. Figuurlijk officieel dan, want letterlijk begint de herfst officieel op 21 september. Maar gisteren was het voor het eerst zo’n druilerige grijze dag, waar er ongetwijfeld nog vele van zullen volgen. Het type dag waarop het nooit echt licht lijkt te worden en je in de continue veronderstelling bent dat de dag nog moet beginnen tot het moment dat het duister werkelijk indaalt en het alweer nacht is.

Had ik de dag er voor nog lekker in mijn hangmat in de zon zitten baden en leek het alsof dat genot zich nog eindeloos uit zou spreiden; na deze dag wist ik wel beter. De hangmat kon de kast in.

‘Ik heb zin in de zomer’ klaagt huisgenoot F, die er blijkbaar geen genoeg van kan krijgen, luidkeels aan de eettafel, gezeten achter haar tosti. Het is half twaalf ’s ochtends en we hebben het licht aan om de krant te kunnen lezen.

Maar gek genoeg verheug ik me eigenlijk wel op het nieuwe seizoen. Ik heb me al een paar weken geleden voorgenomen dat ik dit jaar eens ga genieten van de herfst. Van motregen en een tapijt van dode bladeren op de grond. Van paddenstoelen en de geur van schimmel en spinnen in grote webben waar regendruppels in hangen. Van je flink warm aankleden en het dan alsnog koud hebben of helemaal kletsnat regenen op de fiets. Van het feit dat het niet uitmaakt wanneer je opstaat of naar bed gaat, omdat er toch geen zonlicht te bekennen is.

Waarom? Ik zou eerder zeggen ‘Waarom niet?’. Het zou toch geniaal zijn als je kon genieten van al die dingen waar je normaal tegenop ziet. Uiteindelijk ben ik het zelf die uitziet naar de lente, waarom zou ik niet hetzelfde kunnen doen met de herfst?

Het is slechts een experiment, daar ben ik eerlijk in, maar eerder dit jaar heb ik een vergelijkbaar experiment succesvol afgesloten. Ik wou een nummer van the Rolling Stones downloaden voor een bekende, maar dat ging alleen als ik het gehele oeuvre van de band zou overnemen van het internet. Nou had ik Gigabites zat en tijd genoeg, dus dat deed ik dan maar, alhoewel ik niets met de muziek had. Ik vertelde dit aan een vriend en grapte dat ik nu ook maar fan moest worden.

-       Ik denk niet dat het zo werkt

-       Dat wil ik wel eens zien

Twee weken later was ik fan. The Rolling Stones bleken niet de harde rockband waar voor ik ze altijd gehouden had, maar grossierden in mooie melancholische muziek en lekkere associatieve teksten. Dat paste toevallig uitstekend bij de mindstate waar ik in die tijd in verkeerde. Toegegeven, dat was een bijkomstigheid die het experiment wellicht positief beïnvloedde, maar in de wetenschap kan je altijd maar met een beperkt aantal variabelen rekening houden.

Waarmee ik niet meer of minder wil zeggen dan dat ik hooggespannen verwachtingen heb van deze herfst. Wie mee wil doen is van harte uitgenodigd. Ik denk zelfs dat we met meer deelnemers onze kansen op een onvergetelijke herfst aanzienlijk vergroten.

2 reacties op “Herfst”

  1. ria Zegt:

    nooit geweten dat je risico-fobisch bent als je bezorgd bent wanneer je dochter op een oud lijk van een motor over passen van 5500 meter door de Himalaya toert. Dan maar ‘een leven zonder risico’s’.

  2. Agatha Zegt:

    We zullen het eens proberen….

Mijn reactie


TV Gids