Een pressiegroepje

Rebekka


Dus ik was met een aantal vrienden naar de film ‘Enjoy Poverty’ gaan kijken. De film
‘Enjoy poverty’ is een documentaire van Renzo Martens, waar hij zelf de hoofdrol in speelt.
Een rol waarbij hij tegen Congolezen vertelt hoe ze hun eigen armoede moeten uitbuiten.
Als er nog iemand een uitgesproken gevoel wil hebben, ga hem dan kijken.
De film werd gedraaid in de filmacademie in Amsterdam, en na de film moest er een discussie over ‘geëngageerde kunst’ komen tussen Joris Luyendijk en de zaal, die dus op dat moment werd bevolkt door mensen van de filmacademie.
Een discussie dus, die Joris Luyendijk inluidde met de stelling dat geëngageerde kunst  alleen maar een excuus is om niks echt te doen. Bijvoorbeeld aan de armoede in Congo.
Je hebt volgens Joris L. twee groepen mensen.
1. De beperkte groep mensen die zich bewust zijn van de problematiek in de wereld.
2. De groep mensen die dat nooit gaan worden,
hoeveel subsidie daar ook ingestopt wordt.
De mensen die bewust kúnnen worden, zijn dat al. Dus kunst om ‘mensen bewust te maken van mondiale ellende’ is zinloos. Sterker nog, het is een alibi voor afzijdigheid.
Zo werd de discussie ingeluid.
Ik kan me moeilijk voorstellen dat die veronderstelling klopt.
Als je je echt bewust bent van alles en de tijdelijkheid van het universum en stervende kinderen voor het kapitalisme, dan ontplof je waarschijnlijk.
Ik ontplofte al bijna, toen mijn broer na de discussie zei: laten dan maar een pressie groepje oprichten en iemand anders antwoordde: dat wil ik niet.

Nee, natuurlijk wil ik ook geen pressie-groepje oprichten, maar als die meneer gelijk heeft
dan betekent dat
dat we een plicht hebben.
Een soort dienstplicht.
Dus dan moeten we een pressie-groepje oprichten.
Wij kunnen bijvoorbeeld Senegal nemen. Fuck it. Laten wij gewoon Senegal nemen.

De middag liep af.
Twee slapeloze nachten.
Die week nog heb ik met Tom, mijn buurjongen, een pressiegroep opgericht.
Ik had het wel aan meerdere mensen gevraagd, maar de enige avond die ik nog over had voor het pressiegroepje was maandag, en Tom was de enige die ook maandag nog vrij had.
We hadden vijftien flyers uitgeprint en twee potloden laten drukken met: “pressie met tom en bekkie.”
We wisten ook wel dat dat geen ideale naam was, noch het ideale lettertype, maar voor een potlood vonden we het wel geschikt. Nadat we de potloden hadden opgehaald bij het copycenter kochten we een agenda om een datum te prikken voor de dag dat we pressie zouden uitoefenen.
De dag hadden we vrij snel: maandag.
Maar toen kwam er een ander probleem op de proppen voor  “pressie met tom en bekkie”:
We vonden geen instanties om druk op uit te oefenen. Het groepje dacht aan unilever, maar de oom van Tom werkt daar.
Het groepje vindt voorlopig alleen maar dingen die kunnen afleiden, zoals bijvoorbeeld  voetbal.
En kegelen. Misschien moet er meer gekegeld worden, dacht Tom.
Het groepje dacht ook aan close harmony formaties.
Kofi-annan, Poetin, Chavez  en een onschuldige burger heel dicht tegen elkaar
 vierstemmig
Er staat een paard op de gang
I’ve got the World on a string
de meeste dromen zijn bedrog.
En nadat Marco Borsato helemaal uitgezongen was, had de onschuldige burger voorgesteld om ‘Preitjes op mijn Dijtjes’ te zingen, maar daar had Poetin nog nooit van gehoord.  
Ook van Hallelujah had hij nog nooit gehoord
en zelfs ‘let it be’ zei hem niks. Kofi natuurlijk verontwaardigd, en wel zo dat hij Poetin direct
‘Preitjes op mijn Dijtjes’ begon aan te leren.
De onschuldige burger leerde hem vervolgens ‘let it be.’
Ze hadden het lokaal maar tot half zes kunnen reserveren, want elke dinsdag zaten daar vanaf half zes vijftien Mandarijnen voor de Engelse les.
Dus Poetin, Chavez, Kofi Annan en de onschuldige burger verlieten het lokaal op tijd en aten samen in de dichtstbijzijnde pizzeria. Ze drukten elkaar op het hart dat ze dit vaker moesten doen.
En of iedereen volgende week vrij was.

-
Zelfs de onschuldige burger durfde zijn agenda niet open te doen.

Mijn reactie


TV Gids