The deleted scene´s

Rebekka

Beste publiek,
Op woensdag 20 januari heb ik een uur gereserveerd
in het kader van mijn master Woordkunst.
Het wordt een soort monoloog, omdat ik de enige ben die op het podium zal staan.
Ik nodig men bij dezen uit: woensdag 20 januari, Zwarte Zaal in de Singel. (Antwerpen)

Voor de uiteindelijke tekst hebben al veel teksten het moeten afleggen.
Tot aan de 20e, zal ik een aantal verweesde teksten op de Vrijdag zetten.
De eerste staat hieronder.
Een klein kader:
De ik/persoon in onderstaande tekst is Menno. Menno zat vroeger in mijn klas en hij is nu correspondent voor het Midden Oosten. Op dit moment is hij in Tel/Aviv.
Hij weet niet goed meer wat hij schrijven. Hij weet dat hij niet objectief kan zijn, en hij vraagt zich af of hij dan wel eerlijk kan zijn.
Een poging tot een achtergrond artikel voor de zaterdagkrant.

Vandaag zag ik een vrouw met enorm dikke billen. Ze was drie kwartier bezig om haar billen in te smeren met zonnebrand, want ook in alle putten die haar billen bevatten, moet wat zonnebrand liggen.
Ze kent het spreekwoord ‘wie zijn billen brandt’
uit ervaring. Verschillende ervaringen.
Ze heeft een badpak aan waar al haar vet in ligt te rusten. Als ze staat, probeert ze haar buik in te houden.
Ze weet dat ze haar billen niet kan inhouden, maar probeert maar wat, door haar buik aan te snoeren.
Ze loopt naar zee, waardoor alle zonnebrand uit haar putten loopt.
Ze haalt haar kleinkinderen op, die aan de rand van de zee zijn blijven staan. Een meisje verstopt zich onder haar billen.

Menno denkt aan zijn eigen, ingevallen oma. En denkt dat hij graag billen had gehad, die hij over z’n hoofd kon trekken als het nodig was, als een soort luifeltje.
Het meisje trekt een streep in het zand om haar oma heen.
Ze denkt misschien aan doodgaan.
En misschien zegt ze tegen haar oma, dat ze niet uit de cirkel mag stappen.
De jongen zet stappen in zee en het meisje volgt hem.
Oma blijft staan in haar cirkel.
Als ze terugkomen uit het water, dan staat oma nog op dezelfde plek, maar de cirkel is verdwenen door het water.
Misschien denkt het meisje weer aan doodgaan.
Misschien denkt de oma aan de putten in haar billen, en dat er niks meer in ligt wat de dieptes ervan tegen de zon beschermt.

Ze lopen terug. Terug naar hun handdoek.
Het meisje vraagt aan haar oma, of iedereen zulke billen krijgt later.
Alleen als je goed je best doet, zegt ze.
Oma kijkt op de klok. Ziet dat het nog maar half drie is.
Nog een eeuwigheid voordat het journaal begint. Goddank, Denkt ze, en ze smeert haar putten nog eens in.

Mijn reactie


TV Gids