scheenbreuk, een dubbele

Maud Vanhauwaert

De eerste keer vond ik hem na een halfuur terug, tussen het zit- en rug- kussen van mijn sofa. De tweede keer vond ik hem na twee uur zoeken nog niet. Zeer vervelend. Ik voelde mij genoodzaakt om meteen een nieuwe te kopen in de Mediamarkt. Ik vroeg een verkoper naar een adapter die zeker aansluitbaar was op mijn computer. Ik betaalde 80 euro, waar ik niet echt mee kon lachen. Op de terugtocht naar mijn appartement werd ik helemaal natgeregend. Denk aan een sandwich die in het water is gevallen. Dat gevoel.

Toen ik thuiskwam probeerde ik meteen mijn nieuwe aanwinst uit. Het werkte niet. Ik kreeg de adaptor niet aangesloten. Denk aan een kilo verdikt zijn, na drie dagen dieet. Dat gevoel. Ik ben terug naar de mediamarkt gegaan. Deze keer nam ik de tram. Ik wilde niet nog eens droge kleren aantrekken straks. In Antwerpen betaal ik het openbaar vervoer niet.  Er is toch nooit controle. Die dag wel. Ik betaalde een boete van 70 euro. Denk daar maar aan. Dat gevoel. Toen ik bij de mediamarkt aankwam, was de winkel al gesloten.

Misschien zou er nu op de hoek van de winkel iemand opdoemen, die mijn leven een nieuwe wending kon geven. Iemand met een leuk rood mutsje met daaronder opverende krullen die mij een briefje met een telefoonnummer zou toestoppen, een toegangscode. Iemand die de hindernissen van de dag plots de moeite waard kon maken. Misschien kon mijn pech van die dag nog grotere proporties aannemen, bijvoorbeeld in een dubbele scheenbreuk, waardoor de opeenvolging van ongelukken het begrip toeval in twijfel kon trekken. Maar ik reed zonder problemen terug naar huis. De kaas in mijn frigo was nog niet beschimmeld. De douche ’s avonds was ook nog betrekkelijk warm.

Mijn dag -en de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit soort van, laat ik maar zeggen, ‘klotedagen’ met een vrij hoge freqeuentie mijn leven komen binnenvallen-, was dus totaal niet vruchtbaar geweest en ook niet tragisch genoeg om het op te plooien tot een straffe anekdote, die ik te pas en te onpas kon opdiepen, bij een kampvuur, in een pijnlijke stilte, of in een column. Dat laatste heb ik dan hier maar toch gedaan, uit eerbied voor de klote dagen, en ook vanuit het democratische beginsel dat je met een aanwezigheid van meer dan tien procent toch een stem moet krijgen.

                              

 

Mijn reactie


TV Gids