bijpraten met Jaap

Maud Vanhauwaert

Meestal loop ik door. Meestal heb ik een trein te halen. Of sluit de winkel over vijf minuten.  Maar op 17 juli bleef ik staan, in het poëziecentrum van Gent, bij het boekje ‘zullen we een bos beginnen’. Ik dacht ja. Dat dacht ik mijn terugtocht lang. Op mijn appartementje begon ik te lezen. Mijn ja werd volmondig.

 

Als een kind iets zegt, dan heb ik de neiging het te geloven. Dat soort kracht hebben de gedichten van Jaap Robben. Ze zijn waar. Niet in de vorm van algebraïsche slotsommen of metafysische stellingen. Nee. Het is de waarheid uit een kindermond.

 

Ik dacht:  ik moet eens koffie met hem drinken. Ik mailde hem en was verwonderd toen hij antwoordde. (Het is raar als een schrijver iets buiten een kaft schrijft.) Een paar weken later treinde ik naar Nijmegen, zijn stad.

 

Ik had alleen een foto van zijn hoofd gezien, op de achterflap van de bundel. Een open voorhoofd, vrolijke krulletjes en een mond die een beetje schuin glimlacht. Hij wist helemaal niet hoe ik eruit zag. Ik had hem ook niet verteld dat ik een korenblauw T-shirtje zou dragen. Hoe kon hij mij in de massa onderscheiden? Op een perron kijkt iedereen hoopvol.

 

Uiteindelijk herkent hij mij door mijn herkenning van hem.

 

 Zijn benen zijn langer dan diegene die ik bij zijn hoofd had gedacht. Ik geef hem drie kussen. Hij vraagt waarom. Ik vertel hem dat je, in België, bij een plechtige gelegenheid drie kussen geeft en in amicale omstandigheden één.  We lopen uit het station en worden aangeklampt door een Unicef-handlanger. Ik haat kinderen, zegt Jaap Robben op zijn avances, en we kunnen rustig verder lopen.

 

Ik weet niet goed in welke gespreksvorm we zullen belanden. In mijn mailtje vroeg ik of ik hem mocht interviewen. Stiekem hoop ik dat we gewoon koffie kunnen gaan drinken, en ‘bijpraten’, alsof we elkaar al jaren kennen. Jaap neemt een zware draagtas van mij over en begint zelf met vragen stellen. Ik ben opgelucht.

 

Jaap,  stadsdichter van Nijmegen, leidt mij naar het terras van een bruin café.  Ik vraag mij af of een terras van een bruin café een bruin terras is, maar vind de gedachte het uiten niet waard. We zoeken ons een tafeltje in de zon. Op zijn aanraden probeer ik het plaatselijke korianderbier. We praten. Meer dan drie uur lang.

  

Intussen kijken zijn bosgroene ogen mij rustig aan. Af en toe passeert er iemand die hij kent en dan wisselt hij een hoi. Hij spreekt rechttoe rechtaan, zonder gezwijmel, maar delicaat. Ik denk aan zijn gedichten. Na twee uur, praten we over de liefde en over huisvesting. (Je kan het alleen over poëzie hebben als je het ook over liefde en huisvesting hebt.)

 

Welke associatiesprongen we die namiddag precies uitvoerden, ben ik vergeten. Het waren lichte sprongen, zonder bruuske bewegingen. Tussendoor miste ik drie treinen. Jaap verkondigde het telkens met gelatenheid: “die trein heb je gemist”, en daarna praatten we verder.

 

Na een korianderbier die we als ‘de laatste’ benoemen, verlaten we het lichtbruine terras en lopen naar het station. Bij het afscheid geef ik hem een enkele kus.

 

 

Door de slaapverwekkende cadans van de trein kan ik mijn gedachten nog moeilijk focussen. Ik kan niet meer geconcentreerd nadenken over een enkele plaats. Ik denk alleen nog aan grote lappen grond, aan landen,  en uiteindelijk, half verzonken al,  aan de wereld.  Mijn mening over de toestand van de wereld is niet gebaseerd op feitenmateriaal, op statistieken of holistische filosofieën. Het is gebaseerd op ontmoetingen. Ik ontmoette Jaap Robben. En ik dacht: wat gaat het goed met deze wereld.

2 reacties op “bijpraten met Jaap”

  1. Interviews « Jaap Robben – Schrijver & theatermaker Zegt:

    [...] hier voor een verhaal naar aanleiding van een bijzondere ontmoeting met dichteres Maud Vanhauwaert. Ze [...]

  2. ruudt Zegt:

    Wat een prachtige liefdesverklaring. Het gaat inderdaad goed met de wereld. Ik heb naast jullie gezeten miste 3 treinen en ben ook een beetje van Jaap maar vooral van Maud gaan houden.
    Dank je voor de liefde en laat ze lekker rondgaan en terugkeren.

Mijn reactie


TV Gids