to-do lijst

Freek Vielen

Drie plannen die ik dit jaar waarschijnlijk niet meer zal realiseren.

1.het opzetten van een breed verzet tegen de NS.

Zoals de trouwe lezers weten zit ik gemiddeld één à twee keer per week in de trein. Daarvan minstens de helft op de horror verbinding Antwerpen - Amsterdam. Een verbinding die ze eigenlijk twee jaar geleden al hadden willen afschaffen, maar op die afschaffing zit wat vertraging. Het is een traject geworden waarop elke dag een paar treinen uitvallen.

Mensen die niet vaak met de trein reizen weten wellicht niet wat dat is. Het uitvallen van een trein houdt in dat je je haast om de trein van 5 uur te halen en dan hijgend het perron op rent om daar te lezen dat ‘deze  trein helaas niet zal rijden’.

Soms laten ze ‘helaas’ weg.

Het was zondag en ik was in Amsterdam. Ik wilde naar huis. Dus ik ging naar het Centraal Station om daar de trein te nemen die ik gepland had te nemen.

Opgelucht, want de trein stond er, stapte ik in.

‘Helaas kon door een technisch mankement aan deze trein, de trein niet vertrekken’.

Gelieve uit te stappen.

Aan de achterkant van datzelfde perron stond de Thalys klaar om naar Antwerpen te suizen. Een paar reizigers gingen vragen of ze mee mochten, maar de conducteur sprak verontwaardigd dat dat natuurlijk niet kan.

‘Natuurlijk kan dat niet. Dit is een heel andere maatschappij’.

Een enkele vrouw huilde nog dat ze echt in Antwerpen moest zijn, maar de conducteur hield voet bij stuk.

‘Vol is vol, Madam’.

Nou was die Thalys niet vol. Natuurlijk niet. De Thalys is niet vol. De Thalys is duur.

En vanaf dat moment begint mijn steeds terugkerende dagdroom.

Ik wou dat we als groep hadden geschreeuwd tegen die conducteur:

‘We gaan wel mee. Iedereen gaat mee.’

En dat ik daarna tegen de wachtende mensen had geschreeuwd:

‘Allemaal instappen. Met zijn allen kunnen ze ons niet stoppen.’

En  misschien was de Thalys dan ook niet vertrokken, maar dan had tenminste iedereen er last van gehad, niet alleen wij.

Ik droomde van  ’wij betalen niet voor treinen die niet rijden’- acties.

Van buttons met leuzen als ‘ik betaal niet, ik protesteer.’

Van betaalloze maandagen, waarop de treinreizigers en masse besluiten niet te betalen op maandag.

Net zolang tot het treinverkeer stilt staat,

urenlang vertraging oploopt om de gebuttoneerde mensen uit de trein te verwijderen.

Net zolang tot de conducteurs zwichten, de kaartjes van mensen met buttons niet meer worden  gecontroleerd, geen mens nog kaartjes koopt en de NS failiet gaat. En we met een frisse start opnieuw kunnen beginnen.

2. Het opzetten van een vriendenclub

Ik loop al een tijdje met het idee rond om duizend mensen te zoeken die mij jaarlijks tien euro willen schenken. In ruil daarvoor ontvangen ze dan het lidmaatschap van de ‘vriend van Freek club’. Op deze manier zal ik geen subsidies meer nodig hebben en mijn toegangsprijzen drastisch kunnen laten zakken. Ook kan ik, special voor de ‘vrienden van Freek’, korte documentaires maken of verhalen schrijven die alleen zij te lezen krijgen. Verder is er natuurlijk de mogelijkheid voor de ‘vrienden van Freek’ tot speciale meet en greet middagen.

Bij voldoende interesse en vergaande afkalving van het kunst en cultuurbeleid, vindt dit plan wellicht doorstart in 2011.

3.Het opzetten van een nieuw belastingstelsel

Nu het argument  ’daar heb ik niks aan/mee’ aan kracht lijkt te hebben gewonnen in de debatten over de rijksuitgaven, is het misschien tijd voor een nieuw belastingstelsel. Een belastingstelsel waar (blijkbaar) achterhaalde begrippen als ’solidariteit’ of ‘algemeen belang’ geen onderdeel van uit maken.

Het plan: naast de jaarlijkse inkomstenbelasting die je moet invullen, moet je in dit plan ook direct en bindend aangeven waarvoor jouw belastinggeld gebruikt mag worden.

Simpel en effectief.

Voorbeeld: Fred moet zeven duizend euro belasting betalen. Fred vindt gezondheidzorg erg belangrijk en beslist daarom dat hij drieenhalfduizend euro in de Gezondheidszorgpot stopt,  verder ’schenkt’ hij tweeduizend euro aan Onderwijs. Dan heeft hij nog anderhalf duizend euro over die hij vrij willekeurig verdeeld over Kunst en Cultuur, Justitie, Rijkswaterstaat en Grote Steden beleid.

(Particulier geeft hij dan nog vijftig euro aan UNICEF, Amestity International en Jantje Beton. En tien euro aan de Vrienden van Freek - het is een goed mens.)

Maar Freek, zult u denken, zorgt dit plan er niet voor dat de rijken dan veel meer macht krijgen dan de arme mensen. Immers, als zij besluiten 80.000 euro aan Defensie te geven weegt dat toch niet op tegen de bijstandsmoeder die misschien maximaal 2000 euro aan de rijksbegroting toe te voegen heeft.

Daarom moeten we (voor een deel) de uitgaven om rekenen naar procenten en die procenten middelen over elke belastingplichtige.

Voorbeeld: Piet geeft 20% van zijn belasting aan wegen. Jan geeft 10% van zijn belasting aan wegen. In totaal gaat dan dus 15% van de binnengekomen belasting naar wegen.

Voorbeeld 2:Als dus tien procent van de Nederlandse bevolking tien procent van hun individuele afdracht voor Kunst en Cultuur reserveren dan gaat er dus in totaal 1% van de totale rijksbegroting naar Kunst en Cultuur.

Mogelijke gevolgen:

  1. Verkiezingen zullen niet langer gaan over de vraag hoeveel geld er gegeven moet worden aan dit of aan dat. Of hoeveel er bezuinigd er moet worden op zus of op zo. De verkiezingen zullen simpelweg gaan over de vraag hoe wil Partij A en hoe wil Partij B het door het volk gegeven geld besteden.
  2. Ik denk dat een van de positieve gevolgen van dit belastingstelsel hem zit in het feit dat je van iets negatiefs  (’ik moet geld weggooien’) iets positiefs maakt (’ik help de gezondheidszorg’).
  3. De JSF zal niet gebouwd worden.

Veel plezier in 2011.

Mijn reactie


TV Gids